Jan Tabaczyński (ur. 10 grudnia 1878 w Brzeżanach, zm. 27 lipca 1940 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 10 grudnia 1878 w Brzeżanach, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Michała i Rozalii z Bajzingerów.
W latach 1889–1893 uczył się w c. k. Gimnazjum w Stryju, a przez kolejne cztery lata w Szkole Kadetów Piechoty w Łobzowie. W 1897 rozpoczął zawodową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej Armii z przydziałem do 6 węgierskiego pułku piechoty w Budapeszcie.
W czasie I wojny światowej na froncie rosyjskim. W 1917 został odkomenderowany do Polskiej Siły Zbrojnej w charakterze instruktora.
5 marca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia majora ze starszeństwem od dnia 1 maja 1918Dz. Rozk. Wojsk. Nr 29 z 15 marca 1919, poz. 910., i przydzielony z dniem 1 grudnia 1918 do Poselstwa RP w Budapeszcie, w charakterze pełnomocnika wojskowego. 24 października 1919 objął dowództwo 28 pułku Strzelców Kaniowskich i sprawował je do 25 czerwca 1920. 30 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej.