Stanisław Śliwieński (ur. 22 stycznia 1872 w Gorlicach, zm. 20 czerwca 1946 we Francji) – doktor praw, generał brygady Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 22 stycznia 1872 roku w Gorlicach, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Michała i Anieli z Krementowskich. Uczęszczał do gimnazjum w Jaśle. Działał w tajnym ruchu niepodległościowym na obszarze Galicji. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim. Od 1898 roku pełnił służbę w audytoriacie cesarskiej i królewskiej armii, w sądach wojskowych w Hrubieszowie, Lublinie, Przemyślu i Lwowie.
Od 22 listopada 1918 roku w Wojsku Polskim, w służbie sprawiedliwości. W kwietniu 1919 roku stawił się w Sądzie Polowym we Lwowie. W latach 1919–1921 był szefem Ekspozytury Sądu Wojskowego Okręgu Generalnego Lwów w Przemyślu. 24 czerwca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu podpułkownika, w Korpusie Sądowym, w grupie oficerów z byłej armii austro-węgierskiej. 26 marca 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w Korpusie Sądowym, w grupie oficerów z byłej armii austro-węgierskiej. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 3.