Dimityr Lubomirow Giczew (bułg. Димитър Любомиров Гичев; ur. 10 grudnia 1893 w Peruszticy, zm. 26 kwietnia 1964 w Sofii) – bułgarski polityk, działacz Bułgarskiego Ludowego Związku Chłopskiego (1914–1923), następnie założyciel i przewodniczący Bułgarskiego Ludowego Związku Chłopskiego „Wrabcza 1” (1926–1944), deputowany do Zgromadzenia Narodowego 20. (1923), 22. (1927–1931) i 23. kadencji (1931-1934), minister rolnictwa i własności państwa (1931-1932), handlu, przemysłu i pracy (1932-1934) oraz bez teki (1944). Od 1945 działacz opozycji antykomunistycznej, represjonowany przez władzę.
Życiorys Urodził się w ubogiej wiejskiej rodzinie. Podstawowe wykształcenie zdobył w rodzinnej miejscowości, po czym wstąpił do Sofijskiego Seminarium Duchownego. Od ok. 1914 był członkiem Bułgarskiego Ludowego Związku Chłopskiego i publicystą jego organu prasowego, gazety Земеделско знаме (w tłum. Rolniczy Sztandar). W okresie I wojny światowej zaangażował się w działalność antywojenną, za co stanął przed sądem wojskowym. Po zakończeniu konfliktu poświęcił się umocnieniu roli swojej partii. W latach 1919–1922 organizował struktury ugrupowania w obwodzie płowdiwskim. W okresie sprawowania władzy przez BLZCh, od 1922 do 1923 pełnił funkcję zarządcy samorządu Płowdiwu. W 1923 po raz pierwszy został wybrany do Zgromadzenia Narodowego.