"Pieśń o kole rycerskim" (inc. "Piękne jest koło rycerskie, komu dał Bóg serce męskie,...") – polska pieśń rycerska (żołnierska) - jedna z najstarszych pieśni wojskowych prawdopodobnie z XVI w., odnaleziona przez Tadeusza Ujazdowskiego w bibliotece pojezuickiej w Cieszynie, wpisana na okładce książki wydanej w 1584, po raz pierwszy opublikowana w Pamiętniku Sandomierskim t. II, 1830, s. 109.
Nagrania:
Jacek Kowalski wraz z zespołem muzyki dawnej "Klub Świętego Ludwika" wykonanie z 2006 r. na CD załączonej do "Niezbędnik Sarmaty", melodia według wariantu "Pieśni o żołnierzu tułaczu" zanotowanej na Kujawach. zespół "Odpust Zupełny", melodia stylizowana na średniowieczną, 2007
Tekst Piękne iest koło rycerskie, Komu dał Bog serce męskie, Hetman Woysko kołem toczy Nieprzyiacielowi w oczy.
Wozy Łańcuchmi spinają, Bo się trwogi spodziewają. A gdy już się potkać mieli, Jezu Chrysta zawołali:
„Jezu Chryste Nazarański! Weyrzy na lud chrześcijański”. W żarskim biegu drzewce kruszą, Nie ieden się żegna z duszą.
Jednemu się mienią oczy, A z drugiego krew się toczy. Trzeci woła, by dobito, Albo Szablą łep(sic!) ucięto.
A ci, co w mogiłach leżą, Do pewnego kresu bieżą. Trzeba Żołnierza szanować, Chleba, soli nieżałować.