Tarka (radula) miała budowę taenioglossalną, składającą się z licznych poprzecznych rzędów zębów, z których każdy zawierał zazwyczaj siedem elementów.
Muszla wykazywała znaczne zróżnicowanie morfologiczne, lecz na ogół pozbawiona była warstwy perłowej; w niektórych liniach ewolucyjnych mogła ulegać redukcji lub całkowitemu zanikowi. U większości przedstawicieli występowało wieczko (operculum) o budowie rogowej lub wapiennej.
Występowanie i zapis kopalny Ślimaki zaliczane dawniej do Mesogastropoda występowały głównie w środowiskach morskich, lecz liczne taksony zasiedlały również wody słodkie, a nieliczne przystosowały się do życia na lądzie. Największą różnorodność osiągały w strefach tropikalnych i subtropikalnych.
Najstarsze formy przypisywane tej grupie znane są z zapisu kopalnego z późnego paleozoiku, a w mezozoiku nastąpiła ich znaczna radiacja, która dała początek większości współczesnych caenogastropodów.
Systematyka Rząd Mesogastropoda był powszechnie stosowany w tradycyjnych systemach klasyfikacyjnych XX wieku, jednak późniejsze badania morfologiczne i molekularne wykazały jego parafiletyczny charakter. W konsekwencji został on porzucony w nowoczesnych ujęciach systematycznych, a wchodzące w jego skład taksony rozmieszczono w obrębie kladu Caenogastropoda lub pozostawiono jako jednostki o nieustalonej pozycji filogenetycznej.
Przypisy
Kategoria:Ślimaki Kategoria:Taksony nieścisłe i przestarzałe – zwierzęta