W drodze powrotnej podróżując w towarzystwie s. Magdaleny Boguckiej odwiedziła Loreto we Włoszech, gdzie – jak wspominała to po latach – usłyszała głos Matki Bożej, iż powinna zaopiekować się chorymi i ludźmi niepełnosprawnymi oraz gdzie doznała łaski uzdrowienia z niegojącej się rany na czole.
Jesienią 1873 udała się z s. Bogucką do Warszawy, gdzie dzięki kierowniczce przytułku przy ul. Wilczej 7, Felicji Piotrowskiej poznała osobiście w Zakroczymiu kapucyna o. Honorata Koźmińskiego, późniejszego błogosławionego, który był opiekunem tego przytułku. Pod jego okiem odbyła rekolekcje, po których na jego ręce złożyła śluby tercjarskie, a następnie została odesłana do pracy w warszawskim przytułku, gdzie przebywała w latach 1873-1878. Po roku nowicjatu, 24 sierpnia 1878 w Zakroczymiu s. Łucja złożyła śluby czasowe, uczestnicząc z polecenia o. Honorata w życiu jednego ze zgromadzeń bezhabitowych. W 1880 udała się ponownie do Zakroczymia, gdzie zamieszkała i przyjęła do domu dwie samotne staruszki, którymi się opiekowała.
Założenie Zgromadzenia zakonnego W następnym roku (8 kwietnia 1881) odnowiła śluby, obierając imię zakonne Maria Małgorzata oraz dała początek nowemu zgromadzeniu zakonnemu o nazwie Siostrzyczki ubogich, zostając jednocześnie pierwszą przełożoną generalną i mistrzynią nowicjatu.