Wraz ze współsiostrami wykonywała ozdobną pościel, obrusy i rzeczy potrzebne do liturgii jak komże, alby, ornaty i stuły.
W 1884 udała się do Warszawy, wynajmując mieszkanie, do którego zaczęła przyjmować osoby chore i starsze. Pod koniec 1887, za zgodą o. Honorata wynajęła kolejne mieszkanie na ul. Kościelnej dla chorych i biednych. Następnie rozszerzyła pole działania, zakładając nowy dom w Częstochowie przy ul. św. Barbary, po czym kupiła tam większy dom przy ul. św. Rocha na działalność charytatywną, a od 1892 założyła tam nowicjat dla przyszłych sióstr. Potem przy pomocy kard. Albina Dunajewskiego i darowizny dużego domu z ogrodem, należącego do barona Hermana Czecza otworzyła 14 sierpnia 1891 kolejną fundację w Hałcnowie dla ubogich staruszek, biednych dzieci i sierot. Od tego momentu wspólnota sióstr przyjęła nową nazwę: Zgromadzenie Córek Matki Bożej Bolesnej znanych dziś jako Siostry Serafitki. Siostry nie posiadały żadnych źródeł na utrzymanie domu i ubogich, dlatego same podejmowały pracę oraz kwestowały prosząc o jałmużnę.