Monika Dymska (ur. 28 kwietnia 1918 w Rogoźnie, zm. 25 czerwcaNa grobie podana jest data śmierci 24 czerwca. 1943 w Plötzensee) – polska żołnierka i nauczycielka.
Życiorys Pochodzi z Rogoźna. Jej rodzicami byli Jan i Weronika z d. Skłodowska, miała troje rodzeństwa. W 1928 roku rodzina przeprowadziła się do Torunia, gdzie zamieszkała przy ul. Szczytnej 14. Podczas nauki w Miejskim Gimnazjum Żeńskim w Toruniu Dymska przynależała do Hufca Przysposobienia Wojskowego Kobiet. W 1937 roku zdała maturę. Przed wojną odbyła tajny kurs dywersji pozafrontowej. Przed wojną pracowało dorywczo w Polskim Białym Krzyżu, gdzie uczyła na kursach analfabetów. 22 czerwca 1939 roku otrzymała dyplom nauczycielski.
Po wybuchu II wojny światowej została zmobilizowana do pomocniczej służby wojskowej. Przez krótki czas przebywała w Hrubieszowie jako sanitariuszka, 10 października 1939 roku wróciła do Torunia. Podczas wojny wraz z rodziną mieszkała przy ul. Pod Krzywą Wieżą 10. Organizowała pomoc dla więźniów i jeńców z obozów pod Toruniem. W grudniu 1939 roku została zaprzysiężona do Grunwaldu. Odpowiadała ona za obserwację ruchu jednostek wojskowych, następnie pracowała w Zakładach Amunicyjnych (popularnie zwanych Munawerke) przy ul. Okrężnej, gdzie zdobywała informacje o broni niemieckiej.