LZP (P od predykacja) - metoda kompresji opracowana w 1996 roku przez Charlesa Blooma, będąca modyfikacją algorytmu LZ77, wykorzystująca kontekstowość danych - pewne ciągi występują z większym prawdopodobieństwem w sąsiedztwie innych. Mówiąc obrazowo, jeśli wcześniej po ciągu abc wystąpił ciąg def, i znów pojawił się ciąg abc, to jest szansa, że następnym ciągiem będzie def.
Metoda LZP nie została opatentowana.
Różnica w stosunku do LZ77 przedstawia się następująco: w LZ77 w słowniku wyszukiwany jest najdłuższy prefiks niezakodowanych jeszcze danych, koder wypisuje parę (pozycja prefiksu, jego długość); w LZP również wyszukiwany jest najdłuższy prefiks, ale wyłącznie od pozycji ostatniego wystąpienia kontekstu, koder wypisuje jedynie długość prefiksu.
Kontekst to ciąg określonej długości poprzedzający dane mające zostać zakodowane; Bloom proponuje stosować konteksty kilkuznakowe, w przykładowych implementacjach wykorzystywał 3 do 5 znaków. Do zapamiętywania ostatniego wystąpienia kontekstu używana jest tablica mieszająca, w której problem kolizji nie jest rozwiązywany - jest to podyktowane względami wydajnościowymi.