Gariboldi otrzymał nominację na dowódcę 10 Armii po nieudanej dla Włochów operacji Compass. 25 marca 1941 roku Italo objął urząd Gubernatora Libii, zastępując na tym stanowisku zdymisjonowanego marszałka Rodolfo Grazianiego. 19 lipca Gariboldi ustąpił z funkcji gubernatora oraz dowódcy 10 armii ze względu na brak porozumienia oraz współpracy z Erwinem Rommlem. Wkrótce po jego dymisji funkcję, którą dotychczasowo pełnił, objął generał Ettore Bastico.
Od początku 1942 roku aż do roku 1943 Gariboldi pełnił funkcję dowódcy 8 Armii włoskiej na froncie wschodnim. Italo stracił dowództwo wraz ze zniszczeniem całej armii w trakcie trwania bitwy stalingradzkiej.
Gdy w 1943 roku Gariboldi wrócił do Włoch, władzę w Rzymie przejął król Wiktor Emanuel III. Wówczas Benito Mussolini oraz jego rząd zostali obaleni, a większość włoskich dowódców została wzięta do niewoli przez siły niemieckie. W 1944 roku Gariboldi został skazany na śmierć za zdradę.
Pod koniec 1944 roku obóz jeniecki, w którym przebywał Gariboldi, został wyzwolony przez aliantów, co ocaliło mu życie.
Italo Gariboldi zmarł w 1970 roku w Rzymie, mając 90 lat. Jego syn, Mario, kontynuował tradycję ojca, poświęcając się służbie wojskowej.
Przypisy