był szefem Głównego Zarządu Geodezyjnego armii ukraińskiej. Jednocześnie w 1919 r. wszedł w skład Rady Ministerstwa Wojny Ukraińskiej Republiki Ludowej. W 1920 r. wykładał w szkole wojskowej w Kamieńcu Podolskim. W tym samym roku został mianowany generałem porucznikiem. Pod koniec 1920 r. wraz z wojskami ukraińskimi został internowany w Polsce. Od października 1921 r. był starszym asystentem w obserwatorium astronomicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Od stycznia 1924 r. pracował w Głównym Urzędzie Miar w Warszawie. Jednocześnie był członkiem Kolegium Naukowego GUM oraz kierownikiem kilku działów (metrologii długości, grawimetrycznego, służby czasu). Dążył do udoskonalenia metod badawczych w polskiej geodezji, pod jego kierownictwem skonstruowano m.in. tzw. komparator główny (służący do badania metrowych lub krótszych przymiarów) oraz kilka komparatorów geodezyjnych (m.in. dla drutów Jaederina). Kierował pracami pomiarowymi baz triangulacyjnych Ożarów-Białuty oraz grodzieńskiej i szubińskiej. Został członkiem Komitetu Narodowego Polskiej Akademii Umiejętności w Unii Geodezyjno-Geofizycznej, zasiadał w komitetach redakcyjnych miesięcznika „Przegląd Mierniczy” i kwartalnika „Wiadomości Służby Geograficznej”.