Katastrofalny stan finansów, ciągnący się od czasów Bolesława III Rozrzutnego sprawił, że w 1446 roku książęta chojnowscy oddali dziedziczny Lubin w zastaw księciu Głogowa, Henrykowi XI.
Wobec niedotrzymania warunków spadku po Ludwiku III, na skutek problemów finansowych Jana i Henryka, oddane w zastaw księstwo brzeskie przeszło we władanie męża Magdaleny, Mikołaja I. Książęta nadal jednak rościli swe dziedziczne prawa do Brzegu, potwierdzając w 1444 roku mieszczanom nadane wcześniej prawa i przywileje. W roku 1447 szlachta i mieszczanie brzescy poręczyli spłatę posagu, dzięki czemu tamtejsze księstwo znalazło się pod panowaniem czterech władców. Chroniczny brak gotówki sprawił jednak, że jeszcze tego samego roku księcia lubińscy zastawili zamek w Brzegu i księstwo bogatemu mieszczaninowi Heinzowi Stoschowi. Nowy właściciel urządził na zamku swą siedzibę, po czym zajął się rabowaniem okolicy. Wobec takiej sytuacji księcia usiłowali odkupić miasto, co udało się w 1450 r. dzięki pożyczce od Mikołaja I. Tego samego roku bracia, nie mogąc spłacić pożyczki, oddali Brzeg Mikołajowi.