Kutigurowie (również Kutrigurowie) – plemię bułgarskie zamieszkujące w VI i VII wieku ziemie położone nad Morzem Czarnym na zachód od Donu. Część historyków odróżnia ich od Bułgarów, uznając Kutigurów za plemię huńskie. Wobec niejasnej genealogii Protobułgarów, którzy również uważani są za związek plemion huńskich, kwestia ta nie jest łatwa do wyjaśnienia. Nazwa Kutigurów wywodzi się ze starotureckiego körtűrgűr, co oznacza: „wyróżniający się”, „dostojny”.
Od 499 Kutigurowie brali udział w bułgarskich najazdach na Cesarstwo Bizantyjskie. Najazdy powtarzały się co kilka lat. Dla obrony stolicy cesarz Anastazjusz (491–518) wzniósł wokół Konstantynopola „długie mury”. W 517 Bułgarzy dotarli aż do Termopil. Dołączyli do zbuntowanego generała bizantyjskiego Witaliana. Wspierany przez flotyllę łodzi generał trzykrotnie dotarł do długich murów Konstantynopola. Ostatecznie wojska Witaliana zostały odparte. W 529 Bułgarzy najechali Dobrudżę, Mezję i Bałkany po Trację, zaś w 530 Ilirię. W latach 539–540 dotarli aż do Konstantynopola, wkroczyli do Grecji i przeprawili się do Azji Mniejszej. W 545 cesarz Justynian zezwolił osiedlić się w Tracji części Kutigurów. Jednak po kolejnym najeździe w 551 cesarz doprowadził do konfliktu między chanem Kutigurów Zaberganem a chanem sąsiedniego plemienia bułgarskiego Utigurów, Sandalem.