Mimo że choroba i śmierć ks. Markiewicza (29 stycznia 1912 r.) była kolejnym ciosem dla Anny, która nie tylko podjęła się kierownictwa nad dziełem założyciela, ale rozpoczęła budowę domu zakonnego w Miejscu Piastowym. W 1913 r. zaczęła gromadzić materiały. Prace przygotowawcze przerwane zostały przez I wojnę światową, którą Anna Kaworek przetrwała wraz ze siostrami i z dziećmi w Miejscu Piastowym i Pawlikowicach. Dopiero w 1923 r. na nowo przystąpiła do budowy. Ze względu na brak funduszy większość prac wykonywała z siostrami.
Siostra Anna spadła z rusztowania i złamała nogę, cierpiąc z tego powodu do końca życia. Mimo tego pomagała nie tylko przy budowie tego domu, ale przy staraniach o budowę kościoła pw. Matki Bożej Królowej Polski, i w założonej przez ks. Markiewicza drukarni w Miejscu Piastowym oraz w powstającej przy zgromadzeniu szkole zawodowej.
29 września 1925 r. zorganizowała uroczyste poświęcenie kaplicy w nowym domu, a od listopada 1927 r. zamieszkała wspólnie z siostrami, wychowankami i sierotami.