Białka wiążące penicylinę (ang. Penicillin Binding Proteins, w skrócie PBP) – grupa białek posiadających zdolność wiązania penicyliny. Nazwa została nadana przed ustaleniem charakteru i funkcji tych związków – później okazało się, że jest to grupa enzymów biorących udział w procesie syntezy ściany komórkowej. Enzymy te występują naturalnie u wielu bakterii, są dla nich niezbędne do życia, a ich inaktywacja przez antybiotyk prowadzi do śmierci komórki.
Wszystkie antybiotyki beta-laktamowe, do których należy wspomniana penicylina, działają na białka PBP. Modyfikacje tych białek stanowią jeden z mechanizmów oporności na tę grupę leków (oporność spowodowana zmianą miejsca docelowego na który działa antybiotyk).
Białka PBP tradycyjnie dzieli się na grupę białek o wysokich masach cząsteczkowych, w przedziale 60–120 kDa (HMW), oraz białka o niskiej masie cząsteczkowej (LMW) o masach w przedziale 20–60 kDa. Masę cząsteczkową określa się na podstawie elektroforezy białka związanego ze znakowaną radioaktywnie penicyliną benzylową. Białkom PBP na podstawie wyznaczonej masy przypisywana jest określona liczba i numerowane są one od najcięższego. Sporadycznie występują dwa lub trzy PBP o podobnych masach, identyfikowanych przez zmianę warunków elektroforezy i dodatkowo oznaczonych literą, np. PBP1a, 1b i 1c E.