(jak inne torfowce, im dalej od bieguna tym częściej rośnie na obszarach górskich).
Gatunek uchodził za związany z półkulą północną, ale stwierdzony został także na Nowej Zelandii, na Ziemi Ognistej i Tasmanii, a także w południowej Brazylii.
Morfologia i anatomia thumb|Główka torfowca nastroszonego z widocznym w środku pąkiem wierzchołkowym thumb|Gałązki z silnie odstającymi końcami listków Pokrój Mech tęgi, sztywny, zielony lub żółtawozielony, rzadko żółtawobrązowy (w miejscach nasłonecznionych), o łodyżkach do 20 cm długości. Tworzy darnie wzniesione i wówczas zwykle niewielkie lub rozleglejsze, płaskie dywany. Darnie zwykle są stosunkowo luźne, tylko w tundrze zwarte. Główki Duże, z wyraźnie widocznym pąkiem wierzchołkowym, stożkowatego kształtu. Pąk może wystawać lub być zagłębiony wśród rozwijających się gałązek. Łodyżki Stosunkowo grube (0,7–1,3 mm średnicy), jasnozielone, rzadziej brązowawe. Na przekroju od zewnątrz z hialodermą z 2–3 warstwami komórek pozbawionych por i zróżnicowanych pod względem wielkości. Hialoderma jest wyraźnie odgraniczona od także 2–3 warstwowej sklerodermy. Komórki ją tworzące są wąskie, a warstwa ma barwę czerwonożółtą do ciemnobrązowej. Pęczki Składają się z 4–6 gałązek, z których po 2–3 odstają na boki i 2–3 zwisają wzdłuż łodyżki.