W epoce maszyny do pisania umieszczanie przypisów na dole strony było bardzo niewygodne – trudno było odgadnąć, kiedy przestać pisać tekst główny i zacząć przypisy. Wtedy wymyślono prostszy w wykonaniu sposób – zbierano wszystkie przypisy i umieszczano je na końcu tekstu. Jednak przypisy końcowe są trudno dostępne dla czytelnika, stąd większość czytelników je pomija. Znacznie łatwiejsze w czytaniu są przypisy dolne.
Ze względu na treść i pełnioną funkcję wyróżnia się przypisyOsuchowska B., Poradnik autora, tłumacza i redaktora, Inicjał, Warszawa 2005.: rzeczowe – pozwalające na objaśnianie, komentowanie i poszerzanie odnośnego tekstu, terminologiczne (słownikowe) – ujmujące interpretacje i tłumaczenia użytych zwrotów w językach obcych oraz terminów specjalistycznych, przy czym mogą takie przypisy mieć postać słownikowych prostych lub rozwiniętych, ponadto w publikacjach zawierających słownik takich przypisów nie stosuje się, bibliograficzne – podające praktycznie zgodny z odpowiednimi normamiIstotną różnicą pomiędzy opisem bibliograficznym w przypisach bibliograficznych i bibliografii jest to, że w pozycjach tych pierwszych, mających postać przypisów, dolnych imiona lub inicjały umieszcza się przed nazwiskami.