Tadeusz Kosibowicz (ur. 30 listopada 1893 w Nowym Sączu, zm. 6 lipca 1971 w Katowicach) – doktor medycyny, lekarz będziński, działacz Towarzystwa Lekarskiego, aktywny uczestnik życia Będzina, więzień obozów koncentracyjnych, uczestnik akcji ratowania żydowskich mieszkańców Będzina.
Życiorys Pochodził z niezamożnej rodziny Franciszka (urzędnik poczty miejskiej w Nowym Sączu) i Agnieszki Miczulskiej. Ukończył szkołę muzyczną w Wiedniu. Studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim przerwała I wojna światowa. Na froncie pracował jako sanitariusz, za co 28 kwietnia 1916 r. został odznaczony Medalem Czerwonego Krzyża z odznaczeniem wojennym (Pielęgniarz-Ochotnik).
Po wojnie wznowił studia medyczne w Krakowie i w 1918 otrzymał tytuł doktora wszechnauk medycznych. W tym samym roku zawarł związek małżeński z Marią Urbańską (legionistka). W styczniu 1919 r. wraz z rodziną przeniósł się do Będzina i zamieszkał w hotelu Bristol przy ul. Małachowskiego. W 1922 r. na czerwonkę umarł jego 2-letni syn Otto, rok później urodziła się córka Zofia (późniejsza Rydlowa). W 1921 został dyrektorem Szpitala Powiatowego w Będzinie, który dzięki jego staraniom rozbudowano i unowocześniono laboratorium. Był też ordynatorem oddziału wewnętrznego i ginekologiczno-położniczego. Przez 2 lata zastępował ordynatora oddziału chirurgicznego.