Po zakończeniu wojny pozostał w wojsku i w lutym 1924 został przeniesiony z 8 do 16 pułku ułanów w Bydgoszczy. Pełnił tam służbę na stanowiskach: oficera broni gazowej, dowódcy szwadronu karabinów maszynowych i referenta wyszkolenia. W tym też roku otrzymał awans na stopień majora. W kwietniu 1925 został przeniesiony do 18 pułku ułanów w Grudziadzu na stanowisko kwatermistrza. Następnie był komendantem Szkoły Podoficerów Zawodowych i dowódcą Szwadronu Szkolnego Kawalerii Nr 3 3 Dywizji Kawalerii w Biedrusku. We wrześniu 1926 powrócił do macierzystego 18 pułku na stanowisko kwatermistrza. Z dniem 6 marca 1929 roku został przeniesiony do kadry oficerów kawalerii z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Inspektoratu Armii w Warszawie na stanowisko referenta, a w lipcu tego roku do Inspektoratu Armii we Lwowie. Od stycznia 1931 do lutego 1932 pełnił funkcję Rejonowego Inspektora Koni w Gródku Jagiellońskim (przed nim tę funkcję sprawował mjr Zygmunt Wrześniowski, a po nim mjr Edward Baranowicz). 1 kwietnia 1932 przeniesiony został w stan spoczynku.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego udzielał się społecznie m.in. w LOPP, PCK oraz Towarzystwie Przyjaciół Strzelca w Bielsku.