Władysław Michał Bonifacy Zaleski (ur. 26 maja 1852 w Wielonie, zm. 5 października 1925 w Rzymie) – duchowny rzymskokatolicki, łaciński patriarcha Antiochii, delegat apostolski na Indie, podróżnik i przyrodnik.
Życiorys Młodość i edukacja Był synem Leona Zaleskiego i Gabrieli z Dombrowiczów; ojciec był obywatelem ziemskim i prezesował sądom w Kownie.
Władysław Zaleski odebrał staranne wykształcenie w polskim duchu patriotycznym, szkołę średnią ukończył w Kownie, odbył też w młodości szereg podróży. W 1880 wstąpił do Warszawskiego Seminarium Duchownego, skąd w 1881 przeniósł się na dalszą naukę na akademię duchowną w Rzymie. Rzymską Academia dei Nobili Ecclesiastici, kształcącą szlachecką młodzież na dyplomatów papieskich, ukończył w 1885, uczęszczając jednocześnie na kurs teologiczny w Collegium Romanum.
Dyplomata Stolicy Apostolskiej Po przyjęciu święceń w 1885 wysłany został z misją dyplomatyczną do Hiszpanii, a rok później po raz pierwszy trafił do Indii Wschodnich, towarzysząc tytularnemu arcybiskupowi Cesarei Agliardiemu, delegatowi apostolskiemu w Indiach. W 1887 odebrał nominację na prałata papieża Leona XIII, który mianował go jednocześnie swoim osobistym przedstawicielem na jubileuszu 50-lecia panowania królowej brytyjskiej Wiktorii.