De sedibus et causis morborum per anatomen indigatis, libri quinque. Venetiis, typog. Remondiniana, 2 vols, 1761. 1799 Matthew Baillie opublikował opis choroby wrzodowej. thumb|François-Joseph-Victor Broussais 1812 Broussais odkrył, że ostre zapalenie żołądka może przejść w fazę przewlekłą jeśli nie zostanie wyleczone. 1821 Nepveu opowiedział się za związkiem między zapaleniem żołądka i rakiem żołądka. 1868 Kussmaul zasugerował wykorzystanie związków bizmutu (działających antybakteryjnie) w celu leczenia wrzodów żołądka (subsalicylan bizmutu jest od tamtej pory używany w wielu komercyjnych lekach jako część terapii eradykacyjnej H. pylori). Antybakteryjne właściwości bizmutu zostały poznane dopiero długi czas później. 1875 G. Bottcher i M. Letulle podali hipotezę, że wrzody są powodowane przez bakterie 1880 J. Cohnheim zasugerował, że choroba wrzodowa może być spowodowana przez czynniki chemiczne. 1881 Edwin Klebs zwrócił uwagę na obecność organizmów przypominających bakterie w świetle gruczołów żołądka. 1889 Walery Jaworski opisał spiralne mikroorganizmy w osadzie popłuczyn z ludzkiego żołądka.