mały|prawo|Rekonstrukcja templonu z bazyliki św Piotra i Pawła w Dżarasz (starożytna Geraza) mały|prawo|Bariera oddzielająca ołtarz w jednym z kościołów Kopenhagi Templon (gr.: τέμπλον, z łac. templum co znaczy „świątynia”, w liczbie mnogiej templa) – element architektury bizantyńskiej, który po raz pierwszy pojawił się w kościołach chrześcijańskich około V wieku n.e. i wciąż jest spotykany w niektórych świątyniach obrządku wschodniego.
Opis Początkowo była to niska bariera (sięgająca nie wyżej niż do pasa) niewiele różniąca się od barierki przy ołtarzu występującej w wielu zachodnich kościołach. Templon ostatecznie przekształcił się we współczesny ikonostas. Oddziela on wiernych w nawie od duchownych odprawiających liturgię przy ołtarzu. Zwykle składały się nań rzeźbione w drewnie lub marmurowe kolumienki podtrzymujące architraw. Troje drzwi, jedne duże, centralne i dwoje mniejszych po bokach, prowadziło do sanktuarium. Początkowo templon nie zasłaniał widoku ołtarza, ale z upływem czasu, zaczęto zawieszać na belce ikony, a pomiędzy kolumienkami zawieszono kotary. W ten sposób z czasem przekształcił się w ikonostas.