Charakteryzował się naturalną swobodą bycia i pewnością siebie. Jego stopniowo ewoluujące poglądy polityczne zbliżały go do doktrynerów. Po upadku Villèle’a Karol X wybrał go, by prowadził politykę kompromisową, która uspokoiłaby nastroje nowej Izbie Deputowanych po wyborach z listopada 1827. 4 stycznia 1828 Martignac został ministrem spraw wewnętrznych. Nowy rząd nie miał tytularnego szefa, ale to Martignac kierował jego pracami.
Przewodniczący Rady Ministrów Początkowo uważano, że rząd Martignaca jest przedłużeniem gabinetu Villèle’a. Opinie te zmieniły się dopiero po zastąpieniu 3 marca 1828 dwóch ministrów Villèle’a: księdza Frayssinousa i hrabiego de Chabrol (ministra marynarki) księdzem Feutrier (biskupem Beauvais) oraz Hyde’a de Neuville’a. Rząd Martignaca zdołał wprowadzić ustawę prasową, znoszącą cenzurę prewencyjną. Rozdzielone ministerstwo oświaty od spraw kościelnych. 16 czerwca król podpisał opracowane przez rząd dwa ordonanse;