Jako symbol przodownictwa pracy był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR. W 1957 roku, z polecenia Nikity Chruszczowa, wysłany został do miasta Czystiakowo, gdzie objął posadę niewiele znaczącego urzędnika – naczelnika trustu „Czistiakow antracyt”, a potem pomocnika głównego inżyniera Zarządu Kopalni nr 2/43 w truście „Toresantracyt”. W tym czasie popadł w alkoholizm.
W czasach Chruszczowa zakazane było także określenie przodowników pracy mianem stachanowców (zauważono, że ruch stachanowski przynosi więcej szkód niż pożytku), dopiero w czasach Leonida Breżniewa Aleksiej Stachanow wrócił do łask. W 1970 roku, w 35. rocznicę powstania ruchu stachanowskiego, gensek Breżniew zaprosił go do Moskwy, gdzie odznaczył go po raz drugi Orderem Lenina i Medalem „Sierp i Młot” Bohatera Pracy Socjalistycznej. Dawny rekordzista ponownie zaczął odwiedziny w zakładach pracy, wkrótce jednak, podczas jednego z przyjęć, doznał poważnego wylewu i już w roku 1971 trafił do ośrodka dla nerwowo chorych w Doniecku, a po kilku latach pobytu tam zatracił kontakt z rzeczywistością. Zmarł jesienią 1977 roku, w dzień po wizycie Konstantina Pietrowa i Władimira Bieszuli. Na jego cześć Kadyjewkę przemianowano na Stachanow.