W 1972 powrócił do pracy na uczelni, tym razem na Akademii Rolniczej w Poznaniu, gdzie był zatrudniony przez siedemnaście lat. W 1983 przedstawił pracę habilitacyjną Wpływ warunków eksploatacyjnych na jakość rozpylenia cieczy stosowanych w ochronie roślin rozpylaczem rotacyjnym i w kolejnym roku mianowany został docentem. Prowadził zajęcia z mechanizacji rolnictwa oraz mechanizacji ochrony roślin, był promotorem lub recenzentem przeszło 50 prac magisterskich. Pełnił też na uczelni funkcje opiekuna roku i opiekuna koła naukowego. W latach 1984–1987 był dyrektorem Instytutu Mechanizacji Rolnictwa Akademii Rolniczej.
Poza zajęciami i pracą naukową na uczelni współpracował z instytutami i zakładami przemysłowymi w zakresie maszyn rolniczych, przyczyniając się do rozwoju konstrukcji aparatury do ochrony roślin. Sam był w swoim czasie laureatem szczebla centralnego turnieju młodych mistrzów techniki, opracował sześć patentów, opublikował około 125 prac naukowych i popularnonaukowych (w tym pięć skryptów uczelnianych). Prowadził wizytacje szkół mechanizacji rolnictwa oraz zasiadał w jury olimpiad wiedzy o rolnictwie.