Ignacy Kwarta (ur. 25 lipca 1898 w Poczapińcach, zm. 23 maja 1945 w Krakowie) – doktor nauk medycznych, więzień Auschwitz-Birkenau, działacz społeczny.
Młodość Urodzony w rodzinie chłopskiej, był synem Jakuba. Wczesne dzieciństwo spędził w Poczapińcach (obecnie Ukraina); po ukończeniu szkoły powszechnej we wcześniej wspomnianej miejscowości kontynuował naukę w gimnazjum w Tarnopolu, aż do wybuchu I wojny światowej. W 1916 udał się wraz z rodziną do Wiednia, gdzie 26 lutego 1917 zdobył świadectwo dojrzałości, po uprzednim zdaniu egzaminu w języku polskim. Od kwietnia 1916 (do końca wojny) pozostawał w służbie wojskowej w armii Austro-Węgier, dochodząc do szarży podporucznika. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do polskiej armii. 20 października 1919 rozpoczął studia medyczne na wydziale lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Jako stypendysta Ministerstwa Obrony Narodowej 4 grudnia 1924 uzyskał tytuł doktora wszech nauk lekarskich.