thumb|300px|Miedzioryt F.G. Endlera (1763-1830) przedstawiający młyny św. Klary thumb|300px|Wrocławskie wyspy na Odrze w roku 2005; położenie dawnych młynów Świętej Klary oznaczone numerem 23 thumb|300px|Most św. Klary w miejscu, gdzie niegdyś stały młyny Młyny Świętej Klary (niem. Claren Mühle) – trzynastowieczne młyny na wrocławskich wyspach odrzańskich: Słodowej (młyn I) i Bielarskiej (młyn II). Oba młyny zostały wysadzone w powietrze w 1975 roku.
Historia Pierwszy z młynów wzmiankowany jest w dokumencie księcia Władysława z 12 maja 1268 nadającym klaryskom „młyn Arnolda”, który położony miał być „przed grodem wrocławskim”. Drugi wzmiankowany był w 1304 jako nadany przez wrocławskiego księcia mieszczaninowi Sybotowi z Wojnowic; także i ten młyn, w 1330, stał się własnością klarysek.
Położone naprzeciw siebie po obu stronach rozdzielającego je kanału – Upustu Klary, połączone kładką, jeszcze w wieku XVI miały konstrukcję drewnianą, z muru pruskiego. O młynie drugim wiadomo, że napędzały go już w tym czasie cztery koła młyńskie. Oba młyny kilkakrotnie niszczone były pożarami, przy czym po tym, który nastąpił w 1789, odbudowano je – już jako murowane – w 1799 w stylu barokowo-klasycystycznym według projektu Brunnerta.