Tu także zaczęła pisać w języku słowackim, chociaż otoczenie (w tym mąż i szwagier, Pavol Dobšinský) długo nie popierało jej ambicji literackich. W 1911 r. Vansowie przenieśli się do Bańskiej Bystrzycy. Po śmierci męża w 1922 r. T. Vansova zajęła się już wyłącznie pracą literacką i redaktorską.
Zadebiutowała w 1875 r. w czasopiśmie „Orol”, gdzie opublikowała sześć wierszy (pt. Moje piesne) inspirowanych słowackimi pieśniami ludowymi. Po śmierci jedynego syna napisała kilka wierszy po niemiecku, które opublikował „Karpatenpost” w Kieżmarku. Później publikowała w czasopismach „Národnie noviny” i „Slovenské pohľady” które redagował w Martinie Svetozár Hurban-Vajanský. W tym drugim w 80. latach XIX w. wyszły jej krótsze prace literackie, jak „Jedlička” (1884), „Humoreska” (1885), „V salóne speváčky” (1889) i in. W swej twórczości oprócz sentymentalnej poezji zajęła się prozą (w tym twórczością biograficzną), a nawet dramatem. Największy rozgłos przyniosły jej powieść „Sirota Podhradských” (1889), uznana za pierwszą słowacką powieść dla kobiet oraz powieści dla młodzieży „Paľko Šuška” (1903) i „Danko a Janko” (1905). W latach 1898–1914 wydawała czasopismo dla kobiet pt. „Dennica”, a w latach 1921–1924 redagowała w Bańskiej Bystrzycy czasopismo „Slovenská žena”. Napisała nawet książkę kucharską (pt. „Nová kuchárska kniha”, wyd.