Kotwice były w kluzach burtowych, w 1938 roku zamienionych na umieszczone wyżej półkluzy na skraju burty i pokładu, dające mniej rozbryzgów.

Wyporność standardowa wynosiła 1220 ton, w stanie lekkim 1470 ton, normalna 1782 tony, a pełna 1992 tony podaje wyporność standardową 1225 ton (1205 ts) i pełną 2150 ton (2116 ts).. Wyporność maksymalna z minami na pokładzie wynosiła 2051 ton. Podczas wojny, po modernizacjach uzbrojenia i wyposażenia, wyporność pełna okrętów sięgała ok. 2200 ton. Długość całkowita wynosiła 95,95 m dla okrętów budowy OTO i 96 m dla okrętów budowy CdT, a na linii wodnej odpowiednio 94,5 i 94,15 m. Szerokość okrętów wynosiła 9,75 m, a na linii wodnej 9,7&nbspm. Zanurzenie wahało się od 2,9 m przy wyporności standardowej do 4,3 m przy pełnej.

Kadłub zbudowany był ze stali wysokiej wytrzymałości w mieszanym układzie wiązań – wzdłużnym na większości długości i poprzecznym na dziobie i rufie. Po bokach od pionowej stępki było po dziewięć wzdłużników, a nadto kadłub miał 168 wręg. Na większości długości z wyjątkiem dziobu (od 33. wręgi) było dno podwójne, a na wysokości przedziałów siłowni były wzdłuż burt grodzie wzdłużne, stanowiące przedłużenie w górę dna podwójnego. Na zewnątrz były dwie stępki przechyłowe długości ok. 30 m.