W 1935 roku planowano poddać okręty głębszej modernizacji w postaci poszerzenia kadłubów przez dobudowanie specjalnych „bąbli” na zewnątrz poszycia (podobnie jak niszczyciele typu Navigatori), ale nie przystąpiono do tego do wybuchu II wojny światowej, a później zaniechano.
Załoga etatowo składała się początkowo ze 165 osób, w tym 6 oficerów. Podczas wojny liczebność załogi rosła do ponad 210 osób. Pomieszczenia oficerskie (jednoosobowe kajuty i mesa) znajdowały się tradycyjnie w kadłubie na rufie; kapitan miał gabinet, sypialnię i łazienkę. Podoficerowie mieli dwie jednoosobowe kajuty oraz kubryki, a marynarze kubryki z hamakami w części dziobowej okrętu.
Uzbrojenie Artyleria główna thumb|Działa rufowe i wyrzutnie torped niszczyciela typu Dardo (albo Folgore) Główną artylerię stanowiły cztery armaty kalibru 120 mm Ansaldo model 1926 o długości lufy 50 kalibrów (L/50) umieszczone na dwóch dwudziałowych podstawach model 1926. Dziobowe stanowisko umieszczone było na pokładzie dziobowym, a rufowe na niskiej pokładówceWszystkie działa były na jednym poziomie, co polepszało warunki użycia dział na rufie przy złym stanie morza i upraszczało kierowanie ogniem, podobnie jak na niszczycielach typu Navigatori (por. ).