Wbrew intencjom zamachowców nieudany atak na cesarza przyczynił się jeszcze do wzrostu jego popularności, zwłaszcza w świetle jego zachowania bezpośrednio po nim. Wywołał jedynie przetasowania w rządzie (opisane przez Emila Zolę w powieści Jego ekscelencja Pan Minister Rougon) oraz krótką falę nastrojów antybrytyjskich, gdy wyszło na jaw, że to w tym kraju zostały przygotowane bomby. 11 lutego w więzieniu Orsini napisał list do Napoleona III, w którym apelował do niego o ponowne wsparcie sprawy włoskiej. Drugi list, otwarty, apelował do młodzieży włoskiej o poszukiwanie innych środków niż mordy polityczne. Obecnie autorstwo obydwu pism jest podawane w wątpliwość.
Śmierć Orsini został skazany na śmierć i zgilotynowany 13 marca 1858. Podobny los spotkał Pieriego; Gomez i di Rudio zostali zesłani na Wyspę Diabelską.
Bibliografia E. Locard, La machine infernale. Affaire Orsini, Paris, Éditions de la Flamme d'or, 1955
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Bolonii Kategoria:Karbonariusze (biografie) Kategoria:Osoby skazane na karę śmierci we Francji Kategoria:Straceni przez zgilotynowanie Kategoria:Włoscy zamachowcy Kategoria:Urodzeni w 1819 Kategoria:Zmarli w 1858