Umowa między bojówkami a rządem zawierała następujące postanowienia: armia pakistańska mogła odbudować infrastrukturę na plemiennych terenach w prowincji Waziristan armia w wyniku podpisania pokoju zobowiązała się do patrolowania terenu, na którym trwały walki rząd Pakistanu miał wypłacić odszkodowaniach za straty i rodzinom, które straciły w walkach krewne osoby bojowników z zagranicy (chodziło o talibów z Afganistanu) nie można było wpuszczać pod żadnym pozorem na terytorium Pakistanu zatrzymanie 2500 cudzoziemców podejrzewanych o terroryzm.
Podpisany pokój na wyżej wymienionych postanowieniach został uznany przez światowych komentatorów za sukces rządu pakistańskiego.
Wrześniowy rozejm jednak nie dał spokoju w państwie, ponieważ talibowie zmieniając taktykę zapoczątkowali plagę samobójczych zamachów terrorystycznych, które odbiły się na ofiarach cywilnych. Przed podpisaniem trzeciego rozejmu doszło jeszcze do kilku ataków na rebeliantów, które skłoniły bojówki do jego podpisania.
Napięcia po podpisaniu umowy