20 Zwienigorodzka Dywizja Pancerna, ros. 20-я танковая Звенигородская Краснознамённая дивизия (20 DPanc) – związek taktyczny wojsk pancernych Sił Zbrojnych ZSRR.
Historia 20 Dywizja Pancerna powstała w czerwcu 1945 roku w wyniku przeformowania 20 Korpusu Pancernego. Korpus ten utworzono w 1942 roku. W jego skład wchodziły trzy brygady pancerne (8., 80. i 155.) i brygada piechoty zmotoryzowanej (7.) oraz dwa pułki artylerii samobieżnej. W styczniu 1943 roku korpus wszedł w skład 3. Armii Ogólnowojskowej Frontu Briańskiego. W maju 1944 roku włączono go do jednostek rezerwy Naczelnego Dowództwa Armii Czerwonej.
W marcu 1945 roku korpus przerzucono na terytorium Polski, gdzie wziął udział w walkach o miasto-twierdzę Głogów. Po zakończeniu wojny, w maju 1945 roku, podporządkowano go Dowództwu Północnej Grupy Wojsk. W drugiej połowie czerwca korpus przeniesiono do miejscowości Dęba w województwie rzeszowskim. Pod koniec czerwca 1945 roku przekształcono go w 20. Dywizję Pancerną. We wrześniu 1946 roku dywizja została rozmieszczona w Opolu i Brzegu. Na przełomie 1950 i 1951 roku po raz kolejny zmieniła dyslokację. Jej oddziały rozlokowano w garnizonach: Świętoszów, Strachów, Świdnica, Szprotawa i Trzebień.