Starania te przyniosły pewne rezultaty, ponieważ w drugiej połowie 1450 roku Jingtai wysłał do Esena dwie misje na czele z Li Shi i Yang Shanem, które jednak w przekazanych listach w ogóle nie wspominały o cesarskim jeńcu. Ostatecznie Yang Shan, który wcześniej służył Zhu Qizhenowi, we wrześniu zabrał go do Chin na własną odpowiedzialność, gwarantując Esenowi, że przywrócone zostaną relacje "trybutarne", czyli handlowe.
Chanat, bunt i śmierć Po uwolnieniu Zhu Qizhena Esen aż do końca swojego życia utrzymywał dobre stosunki z Chińczykami, którzy według jednego ze źródeł potrzebowali koni, stąd zgadzali się nawet na nader wygórowane żądania Ojrackich posłów z "trybutem". Wówczas Esen skoncentrował się na swoich relacjach z Tajsunem. W zimie roku 1450 współdziałali oni w ataku na Dżurdżenów i najeździe na dzisiejszy Heilongjiang. Wkrótce jednak narosło pomiędzy nimi napięcie wokół wyboru następcy Tajsuna, ponieważ Esen naciskał na zaakceptowanie kandydata nie do przyjęcia dla chana. Tajsun sformował alians z Chińczykami i Alą, którego celem było obalenie hegemonii Ojratów nad Chałchasami. Początkowo zwycięski Tajsun doznał klęski, kiedy w zimie 1451 roku jego własny brat przeszedł na stronę Ojratów. Esen pokonał go w rejonie Kotliny Turfańskiej. Chan uciekł na północny wschód, jednak na początku 1452 roku lokalny wódz, prawdopodobnie Urianchajców, zabił go. W roku 1453 Esen ogłosił się wielkim chanem.