Na południu dwie radzieckie dywizje były połączone razem na północnej stronie drogi przebiegającej wzdłuż brzegu jeziora Ładoga. Tak jak wcześniej dywizje te były w pułapce, ponieważ Finowie mogli wykonywać kontrataki od północy na flanki. Finowie przeprowadzali kontrataki ze wszystkich stron, jednak bezskutecznie. Armia Czerwona utrzymywała wtedy pozycję bardziej obronną niż ofensywną. 19 grudnia Finowie chwilowo zaprzestali ataków, ponieważ ich żołnierze byli wyczerpani. Dopiero pomiędzy 6 a 16 stycznia 1940 roku Finowie przeprowadzili kolejną generalną ofensywę, rozdzielając radzieckie dywizje na mniejsze grupy o różnych wielkościach dzięki tzw. taktyce motti.
W przeciwieństwie do fińskich oczekiwań okrążone radzieckie dywizje nie próbowały wyrwać się z kotła, zamiast tego twardo stawiały opór i okopały się. Rosjanie oczekiwali dodatkowych żołnierzy i zaopatrzenia z powietrza. Mimo to Finowie powstrzymywali wszystkie próby radzieckiej 8. Armii w celu wsparcia okrążonych żołnierzy, którzy nie otrzymali wystarczającego wsparcia z powietrza.