Głównego przeciwnika ideologicznego upatrywały w koncernie prasowym Axela Springera, wydawcy m.in. bulwarówki „Bild”, reprezentującego prawicową ideologię. Jednym z haseł propagandowych stało się „Enteignet Springer” – „wywłaszczyć Springera”, który był oskarżany m.in. o to, że zajmuje zbyt silną pozycję na rynku. Głównym organem kontestujących było natomiast (wspierane przez enerdowskie służby bezpieczeństwa) czasopismo „Konkret”Studentenbewegung 1967: Benno Ohnesorgs Todesschütze war IM | Wissen | ZEIT ONLINE..
Zamach na Rudiego Dutschke Protesty osiągnęły apogeum, kiedy 11 kwietnia 1968 r., tuż przed Wielkanocą, działający w pojedynkę prawicowy ekstremista Josef Bachmann dokonał w Berlinie Zachodnim zamachu na Rudiego Dutschke – przywódcę SDS. Dutschke zamach przeżył, choć został ciężko ranny i w 1979 r. zmarł – utonął w wannie w swoim mieszkaniu na skutek napadu epilepsji, która była późnym następstwem zamachu. Jeszcze tego samego wieczoru 11 kwietnia tysiące demonstrantów zaatakowały budynek wydawnictwa Axela Springera w Berlinie Zachodnim. Do demonstracji w okresie Wielkanocy doszło łącznie w 27 miastach RFN, wzięło w nich udział kilkadziesiąt tysięcy osób, w Monachium dwie osoby zginęły. W odpowiedzi Bundestag 30 maja 1968 r.