Z wszystkich pułków korniłowskich stworzono Korniłowską Brygadę Uderzeniową. W grudniu w Azowie powstał jeszcze 4 Korniłowski Pułk Uderzeniowy, który pod koniec lutego 1920 r. na Kubaniu został prawie całkowicie zniszczony i już nie odbudowany.
Korniłowska Dywizja Uderzeniowa W poł. października 1918 r. utworzono Korniłowską Dywizję Uderzeniową. 10 listopada sformowano Korniłowską Brygadę Artyleryjską. W ciągu 4 pierwszych miesięcy 1919 r. walczyły one w składzie 1 Dywizji Piechoty z przeważającymi siłami bolszewickimi nad Donem, ponosząc duże straty. Latem tego roku weszły w skład I Korpusu Armijnego Armii Ochotniczej pod dowództwem gen. Aleksandra P. Kutiepowa. Dywizja korniłowska liczyła wówczas ok. 2,9 tys. żołnierzy i 120 karabinów maszynowych. Korniłowcy uczestniczyli latem i jesienią w ofensywie białych na Moskwę, zajmując 1 października Orzeł. Konnym podjazdom udało się dojść do Mceńska. W ostatnim okresie wojny oddziały korniłowców walczyły na Krymie, ponosząc coraz większe straty. Liczyły wówczas ok. 1,8 tys. ludzi.