Ekspresjonizm literacki postulował całkowitą reorganizację człowieka i warunków jego życia oraz eliminację mieszczaństwa. Natomiast w formie kładł nacisk na zerwanie z naturalizmem i realistyczną psychologią; żądał w zamian symbolizmu, wizyjności i stylizacji językowej.
Trzy fazy ekspresjonizmu: Faza wyjściowa (ekspresjonizm wczesny, do wybuchu I wojny światowej) – tendencje metafizyczno-moralistyczne. Faza druga (okres wojenny) – nurt rewolucyjny, pacyfistyczny, zaangażowany w sprawy społeczno-polityczne, Faza trzecia – ekspresjonizm schyłkowy, uwidoczniły się tendencje surrealistyczne.
Twórczość ekspresjonistów Twórczość liryczną reprezentują Georg Trakl, Else Lasker-Schüler, Georg Heym, Franz Werfel i Bertolt Brecht, jak też Gottfried Benn. Ich wiersze cechuje rytmizacja, dytyrambiczność, odchodzenie od reguł językowych, preferowanie mowy potocznej oraz tworzenie neologizmów.