W latach 1885–1889 książę Fryderyk Leopold przeprowadził przebudowę obiektu w stylu neorenesansowym. Albert Geyer dodał południowe skrzydło, wieżę oraz piętra w części środkowej. Posiadłość otoczono murem, który w 1961 stał się częścią granicy pomiędzy NRD a RFN, przy czym pałacyk znalazł się na terenie Berlina Zachodniego a wieś po stronie wschodniejChristiane Petri, Potsdam und Umgebung: Sinnbild von Preussens Glanz und Gloria, DuMont Reiseverlag, 2005, s. 236 ..
W 1939 r. pałacyk przeszedł w posiadanie miasta Berlina. W latach 1941–1945 mieścił się tu magazyn niemieckiej wytwórni filmowej UFA. Po II wojnie światowej pałacyk stał się siedzibą szkoły kadetów Armii Czerwonej. Od 1947 znajdował się tu ośrodek dla sierot wojennych. Budynek służył również jako tymczasowe schronienie dla mieszkańców Berlina wysiedlonych przez Sowietów z dzielnicy Neubabelsberg. W 1952 r. urządzono tu schronisko młodzieżowe.
W latach 1962–1963 pałacyk został przebudowany przez Maxa Tauta, który dodał przeszklone wykusze na piętrach dolnych. W latach 1964–2003 pałac służył jako międzynarodowe centrum konferencyjne. W 1984 zamknięto mieszczący się tu dom dziecka.