łamed-wowników, opowiada o losach mieszkańców żydowskiego miasteczka w trakcie powstania styczniowego prześladowanych przez carską władzę. Film, nakręcony m.in. w Sandomierzu i w Kazimierzu Dolnym, został pozytywnie oceniony przez Anatola Sterna oraz przez innych krytyków. Doceniano go za realizm scen i dbałość o szczegóły.

Okres filmowy W 1926 na otwarcie żydowskiego teatru „Skala” w Warszawie Szaro jako Henryk Arbot, według Jamesa Hobermana, przygotował sztukę „Joszke Muzykant” Osipa Dimowa. Szaro, nie kontynuując produkcji filmów o tematach żydowskich, w tym samym roku wydał Czerwonego błazna, zrealizowanego według powieści kryminalnej Aleksandra Błażejowskiego pod tym samym tytułem. Film opowiada o morderstwie znanego warszawskiego bankiera.

W 1927, w trakcie Międzynarodowej Wystawy Sztuki Kinematograficznej w Warszawie (5–26 marca 1927), wygłosił prelekcję. Był wtedy współzałożycielem Polskiego Związku Producentów Filmowych (PZPF) – należał w nim do Sekcji Reżyserów i Operatorów.