Brały w tych uderzeniach udział doświadczona 5 Brygada Nowozelandzka i zupełnie świeża 132 Brygada, które – ze wsparciem pancernym – miały atakować ku południowi przecinając linie zaopatrzenia Rommla i izolując jego siły na wschód od linii frontu. Atak ten, nazwany operacją Beresford, rozpoczął się o 22:30 3 września. Uderzenie 5 Brygady spowodowało znaczne straty w oddziałach włoskich, a rano Nowozelandczycy odparli kontratak nieprzyjacielaBarr.N, Pendulum of War: The Three Battles of Alamein, (2005), s. 245-246.. Tymczasem atak 132 Brygady określono później mianem „jatki”. Czołgi Mk III Valentine 46 Królewskiego Regimentu Pancernego zgubiły drogę w ciemnościach i weszły na pole minowe, gdzie 12 z nich uległo zagładzie. Niemiecka 90 Dywizja Piechoty Lekkiej natarła na 132 Brygadę, co kosztowało tę ostatnią 697 zabitych i rannych (w porównaniu do 275 strat Nowozelandczyków) i nie zapobiegło ucieczce sił Rommla na zachódCarver s.70; Playfair.I.S.O, Mediterranean, vol.III, s. 389..

Zupełnie innego opisu ataków nowozelandzkich oddziałów dostarczył generalleutnant Fritz Bayerlein. Na wstępie należy odnotować, że 10 Dywizja Hinduska znajdowała się w tym czasie na Cyprze; pozycje na północ od dywizji nowozelandzkich zajmowała hinduska 5 Dywizja Piechoty (9 września zluzowana przez indyjską 4 Dywizję Piechoty):