Nowozelandzka 2 Dywizja zajęła 8-kilometrowy odcinek frontu na południe od wzgórz Ruweisat. Pozycja ta, zwana „nowozelandzkim boksem” (ang. New Zealand Box)Z powodu kształtu pozycji., stanowiła północny odcinek sektora XIII Korpusu. Przyjmując, że południowy odcinek frontu będzie bardzo trudny do obrony w razie zmasowanego ataku wojsk pancernych, Montgomery postanowił zostawić 22 kilometry linii – od „nowozelandzkiego boksu” do „boksu Kattara” na krawędzi depresji – niemal niebronione, co miało zachęcić Rommla do uderzenia w tym właśnie miejscu. Luka miała być zaminowana i odrutowana, przy czym na straży pól minowych miały zostać brygada zmotoryzowana i lekka brygada pancerna ze składu 17 Dywizji Pancernej, które jednak – w razie zagrożenia – miały się wycofać.
Atakujący mieli natknąć się na główną pozycję obronną, gdyby – po przejściu frontu – skierowali się na północ i podeszli pod pasmo wzgórz Alam El Halfa, daleko na tyłach frontu 8 Armii. Te właśnie wzgórza Montgomery wybrał dla okopania większości swych ciężkich/średnich czołgów (skoncentrowanych w 22 Brygadzie Pancernej) i dział przeciwpancernych.