Kolejną cechą odróżniającą fort I od pozostałych dzieł obronnych Twierdzy był sposób obrony drogi wjazdowej do fortu – przechodziła ona przed dotarciem do dziedzińca szyjowego przez ceglaną bramę. Na większości fortów tego typu bramy rozebrano po manewrach przeprowadzonych w 1896 r., jednak na forcie I postanowiono ją zachować prawdopodobnie dlatego, że był on poprzedzony fortami „Grupy Siedliskiej” i zagrożenie zniszczenia bramy na skutek trafienia pociskiem było stosunkowo małe. Komunikację między dziedzińcem szyjowym a dziedzińcem centralnym zapewniał korytarz zlokalizowany wzdłuż osi fortu. Wraz z koszarami, w kazamatach wokół dziedzińców w centralnej części fortu, zlokalizowano również magazyny żywności, dział i amunicji oraz kuchnię. Ze wszystkich trzech dziedzińców prowadziły schody na górny wał, na którym rozmieszczono stanowiska artyleryjskie, przedzielone poprzecznicami ze schronami pogotowia. Do transportu dział służyła winda, której szyb zlokalizowany był nad korytarzem osiowym fortu, przy dziedzińcu centralnym. W razie potrzeby działa można było transportować na wał za pośrednictwem szerokich schodów przy dziedzińcach bocznych. Wał nie pokrywał się w pełni z pięciobocznym narysem fortu – załamywał się bowiem na barkach.