thumb|Vautrin przy zwłokach Estery Van Gobseck, ilustracja do powieści Blaski i nędze życia kurtyzany (oryg. fr. Splendeurs et misères des courtisanes) – powieść Honoriusza Balzaka z cyklu Komedia ludzka publikowana w latach 1838–1847. Składa się z czterech części zatytułowanych odpowiednio: Jak kochają ladacznice, Po czemu miłość wypada starcom, Dokąd wiodą złe drogi i Ostatnie wcielenie Vautrina. Powieść stanowi kontynuację losów Lucjana de Rubempré, bohatera Straconych złudzeń.
Okoliczności powstania
Część I Powracając w 1838 roku z Sardynii, Balzac zatrzymał się w Mediolanie, gdzie naszkicował pierwszy epizod Blasków i nędz życia kurtyzany: Drętwę (La Torpille). Pensjonariuszka domu publicznego Estera Gobseck, dla swego elektryzującego wpływu na mężczyzn, zwana Drętwą, zakochuje się w poznanym w teatrze Lucjanie de Rubempré. Wykupiwszy się, spędza z nim szczęśliwe trzy miesiące. Rozpoznana na balu w Operze, mimo maski, przez okrutnych sutenerów, którzy składają na nich donos, usiłuje popełnić samobójstwo. Uratowana przez księdza, rozumiejącego głębię jej pokory i miłości, zostaje umieszczona w internacie u zakonnic, które przekształciły prostytutkę w dobrze wychowaną pannę.