Zarzucał bezczynność dyktatorowi Józefowi Chłopickiemu. Po wkroczeniu Rosjan do Lublina w 1830 Morozewicz jako działacz powstania listopadowego ewakuował się z urzędem do Kielc. Po oswobodzeniu Lublina przez Korpus Generała Józefa Dwernickiego przywrócił narodowe władze powstańcze i wznowił działalność skarbową i wojskową. Po wyjściu wojsk Dwernickiego organizował obronę Lublina, który jednak opuścił ze względu na przewagę wroga. Organizował siłę zbrojną w oparciu o obronę twierdzy Zamość.
Po kapitulacji i złożeniu przysięgi carowi powrócił na poprzednie stanowisko, ale pod nadzorem policyjnym. Pełnił funkcję Przewodniczącego Rady Opiekuńczej pow. lubelskiego. W 1850 został wybrany z ramienia woj. lubelskiego do Dyrekcji Głównej TKZ w Warszawie Z ramienia województwa Lubelskiego pracował w Dyrekcji Głównej TKZ w Warszawie. Morozewicz jeszcze w 1866 był radcą w guberni lubelskiej w Dyrekcji Głównej TKZ.
Bibliografia Tadeusz Mencel „Kajetan Mroziewicz (1792 – 1869) prezes „narodowej” Komisji Województwa Lubelskiego w powstaniu listopadowym”, [w:] Rocznik Lubelski tom 22 wyd. 1980 s. 7–32
Kategoria:Powstańcy listopadowi Kategoria:Ludzie związani z Lublinem Kategoria:Polscy ekonomiści Kategoria:Polscy prawnicy Kategoria:Urodzeni w 1792 Kategoria:Urzędnicy Królestwa Kongresowego Kategoria:Urzędnicy Księstwa Warszawskiego Kategoria:Zmarli w 1869