W trakcie tych egzekucji ginęli również Romowie; jednego dnia rozstrzelano ich nawet stu.
Wiosną 1942 roku kobiety i dzieci przetrzymywane w obozie Crveni Krst przeniesiono do obozu koncentracyjnego Sajmište na przedmieściach Belgradu, gdzie zamordowano je w mobilnych komorach gazowych. Obóz Crveni Krst funkcjonował przez kolejne dwa lata, aż do momentu wyzwolenia go przez partyzantów w 1944 roku. Winstone szacuje, że przeszło przez niego około 30 000 więźniów w całym okresie jego funkcjonowania. Inne źródła podają liczbę sięgającą nawet 35 000 osób. Szacuje się, że śmierć poniosło ok. 10 000 więźniów.
Pamięć Crveni Krst to jeden z niewielu nazistowskich obozów koncentracyjnych w Europie, którego zabudowania zachowały się w całości, a zarazem jedyny taki obiekt na terenie byłej Jugosławii. Po wojnie na terenie miejsca straceń wzniesiono pomnik upamiętniający ofiary obozu. Obiekt ten, znany jako Park Pamięci Bubanj, wyróżnia się trzema wielkimi rzeźbami przedstawiającymi zaciśnięte pięści. W 1967 roku na terenie dawnego obozu otwarto muzeum pamięci. Ekspozycję przygotowali historycy i kuratorzy: Ivana Gruden Miletinjević oraz Nebojša Ozimić. W 1979 roku teren obozu uznano za zabytek kultury o wyjątkowym znaczeniu i objęto ochroną państwową w ramach Socjalistycznej Republiki Serbii.