Józef Szczepan Koźmian (ur. 1773, zm. 29 stycznia 1831) – biskup kujawsko-kaliski i senator Królestwa Polskiego w 1823 rokuSebastian Ziółek, Sejm Królestwa Polskiego w okresie powstania listopadowego 1830–1831, Warszawa 2007, s. 332., działacz oświatowy, społeczny i polityczny, poseł, członek Komisji Rządowej Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.
Życiorys Urodził się w 1773 r. w Gałęzowie, koło Bychawy. Był synem Andrzeja Alojzego Koźmiana herbu Nałęcz, sędziego ziemskiego (1746–1796) i Anny z Kiełczewskich Koźmian (1750–1782), chorążanki lubelskiej. Miał czworo rodzeństwa: Teklę (1766–zm. po 1852) po mężu podkomorzynę Bobrownicką, Wincentego (1770–1851), Kajetana (1771–1856) i Jana (1780–1818).
W roku szkolnym 1780–1781 uczęszczał do Lubelskiej Szkoły Wojewódzkiej, a przez następne dwa lata do austriackiej szkoły w Zamościu, a następnie do seminarium duchownego w Warszawie. Studiował na uniwersytetach w Warszawie i Wilnie. Przed przyjęciem święceń kapłańskich uzyskał w 1795 r. probostwo w Markuszowie.
Mieszkając w pobliżu Puław utrzymywał kontakty z działaczami obozu postępowego księcia Adama Czartoryskiego.