Zwolniony z katorgi w 1851 r. pracował w Irkucku i jego okolicach, a następnie w Tobolsku. Na mocy manifestu koronacyjnego uzyskał w 1857 r. pozwolenie na powrót do kraju. Po powrocie, w 1859 r., osiadł w majątku rodzinnym w Turce k. Lublina, gdzie zniósł pańszczyznę. Ożenił się 15 VI 1861, w m. Pawłów. Jego żoną została Maria Łucja Hynke-Piotrowska h. Awdaniec (1840-1890). Miał troje dzieci; synów Adama Bielińskiego (1863-1928) i Antoniego Piotra 1864-1930 i córkę Jadwigę Anielę (1865-1925). Przez długi okres pozostawał pod dozorem policyjnym. Brał udział w Stowarzyszeniach Ziemiańskich. Przez kilka lat był prezesem Lubelskiej Dyrekcji Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego. W okresie przedpowstaniowym, w latach 1861–1863 zbierał i sam ofiarował znaczne sumy na cele narodowe. Zamieszkał w Turce jako właściciel tej miejscowości.
Bibliografia Stanisław Wiśniewski "Aleksander Bieliński (1818-1877) w lubelskiej konspiracji niepodległościowej i na zesłaniach syberyjskich" [w:] "Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska. Sectio F, Humaniora 37" s.295-317 wyd. 1982 Reprint: Zakład Narodowy im.