Tupandaktyl (Tupandactylus) – rodzaj pterozaura z rodziny tapeżar (Tapejaridae) charakteryzującego się ogromnym grzebieniem na czaszce. Żył u schyłku wczesnej kredy, około 115 mln lat temu, na terenie współczesnej Brazylii. Jego nazwa oznacza „palec Tupana” i odnosi się do boga piorunów ludu Tupi. Gatunkiem typowym rodzaju jest Tupandactylus imperator, początkowo opisany jako Tapejara imperator. Drugim gatunkiem włączanym do tego rodzaju jest Tupandactylus navigans, pierwotnie także zaliczany do Tapejara.
Budowa Tupandactylus osiągał prawdopodobnie około 1 m długości i 5 m rozpiętości skrzydeł.
Holotypem T. imperator jest niemal kompletna czaszka (MCT 1622-R) osobnika odkrytego w osadach ogniwa Crato z formacji Santana, na podstawie której zrekonstruowano całe zwierzę. Pterozaur ten miał dość długi bezzębny dziób, jednak jego cechą charakterystyczną był ogromny grzebień, zbudowany z dwóch kości pełniących funkcję szkieletu oraz miękkiej substancji przypominającej keratynę, wypełniającej przestrzeń pomiędzy kośćmi. Tkanki miękkie grzebienia składały się z niemal pionowo ułożonych włókien rozciągających się od grzbietowej krawędzi kości przedszczękowej do grzbietowej krawędzi grzebienia.