Pierwotnie powstała lista przetrzymywanych w Griazowcu, którą stworzył jeden z jeńców, ówczesny podchorąży Jerzy Turski (ur. 1920); liczyła 432 osoby. Wśród nich było dwóch duchownych rzymskokatolickich: ks. Kamil Kantak i ks. Franciszek Tyczkowski, którzy do Griazowca został przewiezieni z więzień moskiewskich Butyrki i Łubianka.
W następnych latach w obozie w Griazowcu byli przetrzymywani inni polscy żołnierze.
W wyniku podpisania układu Sikorski-Majski i tworzenia Armii Polskiej w ZSRR, jeńcy polscy opuścili obóz w Griazowcu 2 września 1941.
Komendantem obozu jenieckiego NKWD w Griazowcu był por. bp Michał Filippow.
Jeńców umieszczono w niezniszczonym skrzydle klasztoru i w drewnianych barkach. W jednym z baraków zakwaterowano oficerów-pułkowników, w drugim podpułkowników i majorów. Trzeci barak przeznaczono na szpital. Oficerowie młodsi i podchorążowie zostali umieszczeni w murowanym budynku, mieszczącym również kuchnię, magazyny i warsztaty. Kompleks obozowy otoczony był kilkoma rzędami drutów kolczastych i patrolowany przez patrole z psami.
Po wybuchu wojny niemiecko-rosyjskiej do obozu przybyła grupa 1239 oficerów z Kozielska (grupa ta była internowana w krajach bałtyckich, a po aneksji przez ZSRR wysłana do obozu w Kozielsku, tzw.